ការសើចចំអកនាពេលថ្មីៗនេះ ចំពោះការគោរពសក្ការៈរបស់សាសនាកាតូលិក ជាពិសេសការចោទប្រកាន់ថា ព្រះសហគមន៍កាតូលិកថ្វាយបង្គំឈើ ឬ "ព្រះដែលឆេះខ្លោច" ដោយសំដៅលើការគោរពចំពោះរូបសំណាកព្រះគ្រីស្តដែលត្រូវបានឆេះរោលដោយភ្លើង (Black Nazarene) នៅប្រទេសហ្វីលីពីន ដែលវាជាការយល់ច្រឡំទាំងស្រុង។ អ្នកដែលតែងតែចោទប្រកាន់បែបនេះ មិនមែនកំពុងតវ៉ានឹងអ្វីដែលព្រះសហគមន៍កាតូលិកគោរពនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេកំពុងប្រឆាំងនឹងរូបភាពដែលគេបង្កើតឡើងដោយដៃមនុស្ស។ ការយល់ស្រប ឬមិនយល់ស្រប គឺជាសិទ្ធិបុគ្គល ប៉ុន្តែការបំភ្លៃការពិត គឺជាកំហុស។
អ្នករិះគន់ខ្លះសន្មតថា គ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិកចាត់ទុកព្រះដែលធ្វើដោយដៃខ្លួនឯង ថាជាព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺជាការមិនពិតឡើយ។ ព្រះសហគមន៍កាតូលិកថ្វាយបង្គំព្រះគ្រីស្ត មិនមែនថ្វាយបង្គំវត្ថុធាតុនោះទេ។ រូបសំណាកដ៏វិសុទ្ធ គឺជាតំណាងជួយឲ្យអ្នកគោរពនោះ ហាក់ដូចជានៅក្បែរព្រះជាម្ចាស់ មិនមែនជាការជំនួសឱ្យព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ វត្ថុធាតុនៃរូបសំណាក មិនថាជាឈើ ថ្នាំពណ៌ ឬថ្ម មិនមានឋានៈជាព្រះ នៅក្នុងជំនឿកាតូលិកនោះទេ។
ការយល់ច្រឡំនេះ ច្រើនតែលេចឡើងតាមរយៈការជំទាស់នឹងកាយវិការ ដូចជាការឱនក្បាល ឬការលុតជង្គង់នៅមុខរូបសំណាក។ ការឱនក្បាលនៅចំពោះមុខរូបសំណាកព្រះគ្រីស្ត នឹងក្លាយជារូបព្រះ (Idolatry) លុះត្រាតែព្រះសហគមន៍កាតូលិកចាត់ទុកឈើ ឬថ្មនោះជាព្រះ។ ប៉ុន្តែយើងមិនបានធ្វើដូច្នោះទេ។ រូបសំណាក មិនមែនជាវិញ្ញាណឡើយ ប៉ុន្តែជាតំណាងដែលនាំផ្លូវចិត្តឱ្យគោរពដល់ព្រះជាម្ចាស់។ កាយវិការទាំងនោះបង្ហាញពីការគោរពចំពោះព្រះគ្រីស្ត មិនមែនជាជំនឿលើវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិនោះទេ។
អ្នកខ្លះទៀតលើកឡើងថា ការបង្កើតរូបសំណាកព្រះ គឺខុសឆ្គង ដោយយោងតាមព្រះគម្ពីរសេរីភាព ២០:៤-៥ ដែលហាមឃាត់ការធ្វើរូបណាមួយ "ដែលជារូបតំណាងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬ នៅលើផែនដី" មកថ្វាយបង្គំ។ បើអានតែខគម្ពីរនេះដាច់ដោយឡែក វាហាក់ដូចជាហាមឃាត់រូបភាពគ្រប់ប្រភេទ។ ប៉ុន្តែ បើអានឱ្យសព្វគ្រប់ បទបញ្ជានេះមានភាពជាក់លាក់៖ ការហាមឃាត់គឺសំដៅលើការឱនសំពះ និងការថ្វាយបង្គំរូបភាពទាំងនោះក្នុងឋានៈជាព្រះជាម្ចាស់។
ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់បទបញ្ជានេះ ចំពោះ "អស់អ្នកដែលស្អប់ព្រះអង្គ" ពោលគឺអ្នកដែលយកជារូបសំណាកព្រះឯទៀតផ្សេងៗមកជំនួសព្រះជាម្ចាស់ពិតប្រាកដ។
នៅពេលអានព្រះគម្ពីរសេរីភាព ២០:៤-៥ និង សេរីភាព ២៥:១៨-២០ រួមគ្នា យើងនឹងឃើញមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់សម្រាប់ព្រះសហគមន៍កាតូលិក។ ក្នុងព្រះគម្ពីរផ្ទាល់ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់លោកម៉ូសេឱ្យធ្វើរូបខេរូប៊ីន (Cherubim) ដែលជាសត្វសួគ៌ ដើម្បីតាក់តែងហិបសម្ពន្ធមេត្រី។ ប្រសិនបើបទបញ្ជានេះ គឺជាការហាមឃាត់ដាច់ខាតលើការធ្វើរូបតំណាង នោះការបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងផ្ទុយពីគ្នាចំពោះបទបញ្ជានិងវិន័យ។ សូមចាំថា បទបញ្ជាឬវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនអាចបកស្រាយក្នុងន័យពីរដែលធ្វើឱ្យព្រះអង្គប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯងទេ។
សរុបមក ខគម្ពីរទាំងនេះបង្ហាញថា ព្រះគម្ពីរមិនបានបដិសេធរូបភាពឡើយ ប៉ុន្តែបដិសេធការថ្វាយបង្គំរូបព្រះផ្សេងៗទៀត។ ការគោរពរូបសំណាកក្នុងព្រះសហគមន៍កាតូលិក គឺឈរលើអំណះអំណាងច្បាស់លាស់នេះ ដែលមានឫសគល់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរផ្ទាល់។
សម្រាប់គ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិកជាច្រើនមិនអាចបកស្រាយ ឬពន្យល់ដល់អ្នកដទៃបាន មិនមែនស្ថិតលើ "ជំនឿ" នោះទេ ប៉ុន្តែគឺលើ "របៀបពន្យល់"។ ពួកគេប្រណីប័តន៍ជំនឿដោយសេចក្តីសទ្ធា ប៉ុន្តែមិនសូវពូកែខាងវោហាសាស្ត្រ។ ពួកគេដឹងក្នុងចិត្តថាអ្វីដែលពួកគេធ្វើគឺត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែពិបាកក្នុងការបកស្រាយពីមូលហេតុ។ នៅពេលមានការប្រឈមមុខ អ្នកខ្លះជ្រើសរើសការនៅស្ងៀម មិនមែនដោយសារជំនឿរបស់ពួកគេខុសនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារពួកគេខ្វះពាក្យពេចន៍ ដើម្បីការពារជំនឿរបស់ខ្លួនពីការបកស្រាយខុសរបស់ជនដទៃ៕
Daily Program
