សម្លេងចង្កឹះឆ្កឹះនំ និងផ្សែងហុយៗនៃជីវិត—រឿងរ៉ាវនៅពីក្រោយចង្ក្រាននំគ្រក

នៅពេលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យមិនទាន់ទាំងជះរស្មីមកលើផែនដីផងនោះ ទីក្រុងទាំងមូលហាក់បីដូចជាកំពុងលង់លក់ក្នុងដំណេកដ៏ស្កប់ស្កល់នៅឡើយ។ ខ្យល់ត្រជាក់នៃព្រលឹមស្រាងៗបានបក់កាត់ បណ្តាលឱ្យមនុស្សម្នាភាគច្រើនចង់តែសម្ងំនៅក្នុងភួយឱ្យបានយូរ ប៉ុន្តែសម្រាប់ស្ត្រីវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលប្រកបរបរជាអ្នកលក់នំគ្រក ពេលវេលានេះគឺជាពេលដែលគាត់ត្រូវចាប់ផ្តើមការតស៊ូប្រចាំថ្ងៃរបស់គាត់ទៅហើយ។

នៅក្នុងផ្ទះល្វែងតូចមួយនាជាយរាជធានីភ្នំពេញ សម្លេងបុកអង្ករ សម្លេងម៉ាស៊ីនកិនម្សៅ និងក្លិនខ្ទិះដូងឈ្ងុយៗ បានភាយចេញពីផ្ទះរបស់អ្នកស្រី សុខ នី ស្ត្រីវ័យ ៤៨ ឆ្នាំ ដែលមានទឹកមុខញញឹមរាក់ទាក់ ទោះបីជាកែវភ្នែករបស់គាត់ហាក់បង្ហាញពីភាពនឿយហត់បន្តិចបន្តួចក៏ដោយ។ ដៃទាំងពីររបស់គាត់កំពុងកូរម្សៅក្នុងធុងជ័រធំមួយយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ដើម្បីប្រាកដថាគ្រឿងផ្សំទាំងអស់ត្រូវបានរលាយចូលគ្នាបានល្អ។

អ្នកស្រី សុខ នី បានរៀបរាប់ទាំងទឹកមុខញញឹមថា៖

«បើមិនក្រោកពីព្រលឹមបែបនេះទេ គឺធ្វើមិនទាន់ចិត្តអ្នកទិញឡើយ ព្រោះនំគ្រកបុរាណពិតប្រាកដ តម្រូវឱ្យមានការលាយម្សៅឱ្យត្រូវសមាមាត្រទឹក និងប្រើខ្ទិះដូងស្រស់ៗដែលច្របាច់ដោយដៃផ្ទាល់ ទើបពេលចាក់ទៅឡើងស្រួយមានរសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់»។

ការធ្វើនំគ្រកមើលទៅដូចជាសាមញ្ញ និងគ្មានអ្វីស្មុគស្មាញ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយនំមួយដុំៗដែលក្តៅៗស្រួយៗនោះ គឺទាមទារឱ្យមានការអត់ធ្មត់ និងបច្ចេកទេសយ៉ាងខ្ពស់។ នៅវេលាម៉ោងប្រាំមួយព្រឹក ម៉ូតូរ៉ឺម៉កកង់បីចាស់មួយគ្រឿង បានដឹកអ្នកស្រី សុខ នី រួមទាំងសម្ភារៈធ្វើនំគ្រប់សព្វមកដល់ទីតាំងលក់ប្រចាំរបស់គាត់នៅក្បែររបងសាលារៀន និងរោងចក្រមួយកន្លែង។ ភ្នក់ភ្លើងធ្យូងនៅក្នុងចង្ក្រានដីដុតចាប់ផ្តើមឆេះក្រហមច្រាល កម្តៅក្តៅភាយៗចាប់ផ្តើមជះមកលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់។

ដៃដ៏ស្ទាត់ជំនាញរបស់អ្នកស្រី សុខ នី ចាប់ផ្តើមយកក្រណាត់ជ្រលក់ប្រេងលាបលើអំបែងនំនីមួយៗយ៉ាងរហ័សរហួន ដើម្បីការពារកុំឱ្យម្សៅស្អិតជាប់។ បន្ទាប់មក គាត់បានដួសម្សៅលាយខ្ទិះដូងចាក់ចូលទៅក្នុងរន្ធនំ ដែលបង្កជាសម្លេងឆេវៗគួរឱ្យចង់បរិភោគ មុននឹងរោយស្លឹកខ្ទឹមហាន់ល្អិតៗពីលើដើម្បីបន្ថែមពណ៌បៃតង និងក្លិនក្រអូបឈ្ងុយ។

បន្ទាប់ពីគ្របគម្របទុកមួយសន្ទុះធំ គាត់បានប្រើចង្កឹះមួយគូឆ្កឹះបកនំគ្រកដែលឆ្អិនលឿងក្រៀម បត់ចូលគ្នាជាគូៗដាក់លើកញ្ច្រែង។ នំគ្រកដែលឆ្អិនភ្លាមៗមានវាយនភាពស្រួយនៅខាងក្រៅ ប៉ុន្តែទន់ស្វិត និងមានរសជាតិខ្ទិះដូងផ្អែមឡែមៗនៅខាងក្នុង ញ៉ាំគូជាមួយទឹកត្រីផ្អែមលាយសណ្តែកដីបុក និងសរសៃការ៉ុត ជ្រក់ល្ហុង គឺជាអាហារពេលព្រឹកដ៏ពេញនិយម និងមានតម្លៃធូរថ្លៃសម្រាប់សិស្សសាលា កម្មកររោងចក្រ និងអ្នកធ្វើដំណើរទូទៅ។

អ្នកស្រី សុខ នី បានរំលឹកពីអតីតកាល និងដំណើរដើមទងនៃមុខរបរនេះថា៖

«មុនដំបូងឡើយខ្ញុំលក់បាញ់ឆេវបានបីទៅបួនថ្ងៃដែរ លក់ដាច់ដូចគ្នា តែរត់មិនរួចព្រោះម្នាក់ឯងហត់ពេក។ ប្តីក៏ប្រាប់ថាលក់នំគ្រកវិញទៅ គ្រឿងផ្សំអីមិនសូវហត់ ខ្ញុំក៏តាមគាត់ ហើយចេះតែលក់ដាច់រហូតមក។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំមិនដែលទាំងស្គាល់នំនេះផង កាលនៅស្រុកកំណើតឯខេត្តស្វាយរៀងនោះ»។

គាត់បានបន្តប្រៀបធៀបរបរនេះទៅនឹងការធ្វើការរោងចក្រដែលគាត់ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ថា៖

«សព្វថ្ងៃរាងធូរជាងកាលពីធ្វើការរោងចក្រ ក្នុងមួយថ្ងៃលក់បានសល់ប្រាក់ចំណេញប្រហែល ១៥ ម៉ឺនរៀលដែរ។ បើធ្វើការរោងចក្រយើងចាយខ្វះមុខក្រោយ ព្រោះយើងមានកូនរៀនសូត្រច្រើន។ លក់ដូរអីចឹងយើងមានសេរីភាពជាង មានពេលនៅផ្ទះធ្វើម្ហូបធ្វើអី បើសិនជាយើងធ្វើការរោងចក្រ គឺយើងត្រូវទៅធ្វើការបាត់ៗពេញមួយថ្ងៃតែម្តង»។

ទោះជាយ៉ាងណា របរលក់ដូរតាមចិញ្ចើមថ្នល់មួយនេះមិនមែនជារឿងងាយស្រួល និងពោរពេញដោយភាពរលូននោះឡើយ។ ការអង្គុយនៅចំពោះមុខចង្ក្រានធ្យូងដ៏ក្តៅគគុកពេញមួយព្រឹក ក្រោមអាកាសធាតុហួតហែង បានធ្វើឱ្យស្ត្រីរូបនេះត្រូវហូរញើសជោកខ្នងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ កម្តៅចង្ក្រានជះចំភ្នែកជារឿយៗបណ្តាលឱ្យស្រវាំងភ្នែក និងស្បែកមុខឡើងស្រអាប់។

ជាងនេះទៅទៀត នៅក្នុងស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចបច្ចុប្បន្ន តម្លៃទំនិញនៅលើទីផ្សារមានការប្រែប្រួលខ្លាំង មិនថាតែធ្យូង អង្ករ ខ្ទិះដូង ឬស្លឹកខ្ទឹម សុទ្ធតែមានតម្លៃឡើងថ្លៃ។ ប៉ុន្តែខណៈពេលដែលការចំណាយកើនឡើង អ្នកស្រី សុខ នី មិនហ៊ានតម្លើងថ្លៃនំគ្រករបស់គាត់ឡើយ ព្រោះខ្លាចបាត់បង់ម៉ូយចាស់ៗ និងអាណិតដល់សិស្សសាលា ក៏ដូចជាកម្មករដែលមានចំណូលទាប។ ក្រៅពីនេះ គាត់ក៏ត្រូវប្រកួតប្រជែងជាមួយអាហារពេលព្រឹកទំនើបៗជាច្រើនប្រភេទដែលកំពុងពេញនិយមផងដែរ។

ទោះបីជាត្រូវហត់នឿយ ប្រឈមមុខនឹងកម្តៅ និងការលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ស្នាមញញឹម និងស្មារតីតស៊ូរបស់អ្នកស្រី សុខ នី មិនដែលរលុបបាត់ពីលើផ្ទៃមុខឡើយ។ គាត់បានបង្ហើបប្រាប់ទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោងដោយក្តីរំភើបថា៖

«មុខរបរចាក់នំគ្រកតូចតាចដែលមនុស្សមួយចំនួនមើលរំលងនេះហើយ គឺជាប្រភពចំណូលចម្ងង់តែមួយគត់ ដែលអាចឱ្យខ្ញុំមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនប្រុសស្រីពីរនាក់ ឱ្យបានរៀនសូត្រខ្ពង់ខ្ពស់ដល់ថ្នាក់សកលវិទ្យាល័យ»។

សម្រាប់គាត់ ការឃើញកូនៗមានអនាគតភ្លឺស្វាង និងការទទួលបានពាក្យសរសើរពីអតិថិជនថា នំគ្រករបស់គាត់មានរសជាតិឆ្ងាញ់មិនប្រែប្រួល គឺជាថ្នាំទិព្វដ៏មានតម្លៃដែលអាចជួយរំសាយរាល់ការហត់នឿយទាំងឡាយឱ្យរលាយបាត់អស់គ្មានសល់។

រហូតដល់វេលាម៉ោង៦ល្ងាច ម្សៅធុងធំត្រូវបានលក់អស់រលីងពីកញ្ច្រែង។ អ្នកស្រី សុខ នី ចាប់ផ្តើមរៀបចំប្រមូលសម្ភារៈ ជូតលាងសម្អាតខ្ទះដីដុត និងរៀបចំកន្លែងឱ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់ ដើម្បីធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់កិច្ចការថ្ងៃស្អែកបន្តទៀត៕