មាសខ្មៅនៅទឹកដីខេត្តកំពត ដំណាំវ៉ានីឡាតម្លៃពាន់ដុល្លារកំពុងចាក់ឫសយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់

នៅពេលគេនឹកដល់ខេត្តកំពត រសជាតិដ៏ផ្អែមមុតនៃទុរេនទឹកឈូ និងក្លិនក្រអូបប្រហើរនៃគ្រាប់ម្រេចកំពតដែលល្បីល្បាញលើឆាកអន្តរជាតិ តែងតែអណ្តែតឡើងក្នុងចិត្តមុនគេ។ ប៉ុន្តែនាពេលបច្ចុប្បន្ន ទឹកដីដកដង្ហើមនៃភូមិសាស្ត្រដ៏មានសក្តានុពលមួយនេះ កំពុងតែផ្ដុំកម្លាំងបង្កើតនូវរបត់កសិកម្មថ្មីមួយទៀតប្រកបដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់ តែមានតម្លៃសេដ្ឋកិច្ចខ្ពស់កប់ពពក នោះគឺការដាំដុះវ៉ានីឡា។

ធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ភូមិត្រពាំងស្គរ ឃុំត្រពាំងសង្កែ ក្នុងស្រុកទឹកឈូ យើងនឹងបានឃើញនូវភាពជោគជ័យនៃកសិដ្ឋាន ហ្វាម លីង ដែលបាននិងកំពុងប្រែពណ៌ទឹកដីនេះឱ្យក្លាយជាមាសបៃតង។ នៅទីនេះ ផ្លែវ៉ានីឡាដែលមានគុណភាពខ្ពស់បំផុត អាចរកចំណូលបានរហូតដល់ទៅជាងមួយពាន់ដុល្លារអាមេរិកក្នុងមួយគីឡូក្រាម ដែលជាតម្លៃមួយដ៏មហាសាលសម្រាប់វិស័យកសិកម្មស្រុកទេសយើង។

លោក សៅ វិចិត្រ ដែលជាអ្នកជំនាញប្រចាំកសិដ្ឋាន ហ្វាម លីង បានរំលឹកពីដំណើរដើមទងទាំងទឹកមុខញញឹមថា វ៉ានីឡាមិនមែនជាដំណាំដែលនរណាក៏អាចដាំបានដោយងាយនោះឡើយ ដោយវាជាប្រភេទរុក្ខជាតិដ៏កម្រ និងមានចរិតងរងក់បំផុតក្នុងការដាំដុះនៅលើទឹកដីកម្ពុជា។ ដំណាំនេះទាមទារខ្លាំងនូវលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុ កម្រិតសំណើម និងភូមិសាស្ត្រជាក់លាក់ ដែលកត្តានេះហើយទើបធ្វើឱ្យការដាំដុះជាលក្ខណៈទ្រង់ទ្រាយធំ តែងតែជួបប្រទះនឹងឧបសគ្គរាប់មិនអស់។

រឹសគល់នៃភាពជោគជ័យនៅថ្ងៃនេះ គឺកើតចេញពីការលះបង់ពេលវេលាជាងដប់ឆ្នាំក្នុងការស្រាវជ្រាវ និងការពិសោធន៍ឥតឈប់ឈរ។ ចាប់ផ្ដើមដំបូងពីទុនគំនិតតូចតាច ដោយការសាកល្បងដាំដើមវ៉ានីឡាត្រឹមតែពីររយទៅបីរយដើម ដែលប្រមូលទិញនិងនាំចូលមកពីបណ្ដាប្រទេសផ្សេងៗគ្នា ដើម្បីស្វែងរកពូជដែលចុះសម្រុងនឹងដីខ្មែរ។ ឆ្លងកាត់ការសាកល្បង និងការជម្រុះពូជម្តងហើយម្តងទៀត ជាលទ្ធផលមានតែពូជមួយប្រភេទគត់ គឺវ៉ានីឡា តាហ៊ីថេនស៊ីស ដែលបានបង្ហាញពីភាពស៊ាំ លូតលាស់យ៉ាងរឹងមាំ និងផ្តល់ទិន្នផលខ្ពស់គួរជាទីមោទនៈនៅក្នុងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីនៃខេត្តកំពត។

បច្ចុប្បន្នចម្ការវ៉ានីឡាគំរូនេះ បានពង្រីកខ្លួនរហូតដល់ទៅជាងមួយហិកតា ដោយមានវល្លិវ៉ានីឡាប្រមាណប្រាំមួយរយទៅប្រាំពីររយដើម កំពុងលូតលាស់យ៉ាងខៀវស្រងាត់នៅលើឡូតិ៍ដីតាមបច្ចេកទេស។ ទោះបីជាទិន្នផលមានការប្រែប្រួលទៅតាមអាកាសធាតុប្រចាំឆ្នាំ ប៉ុន្តែការប្រមូលផលដែលជោគជ័យ អាចផ្តល់នូវផ្លែវ៉ានីឡាស្ងួតចន្លោះពីដប់ប្រាំទៅម្ភៃគីឡូក្រាម។

មូលហេតុដែលធ្វើឱ្យវ៉ានីឡាមានតម្លៃថ្លៃជាងមាស គឺដោយសារតែគ្រប់ដំណាក់កាលទាំងអស់ទាមទារសិល្បៈនៃការថែទាំ និងកម្លាំងពលកម្មដោយដៃយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់បំផុត។ លោក សៅ វិចិត្រ បានពន្យល់យ៉ាងលម្អិតថា ការលំបាកក្នុងការដាំដុះ និងកែច្នៃវ៉ានីឡា គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យវាមានតម្លៃខ្លាំងបែបនេះ។ វាទាមទារការយកចិត្តទុកដាក់ជាប្រចាំពីអ្នកជំនាញពេញមួយវដ្តនៃការដាំដុះទាំងមូល ដោយមិនអាចធ្វេសប្រហែសបានសូម្បីតែមួយថ្ងៃ។

ចាប់តាំងពីការបង្កាត់លំអងផ្កាដោយដៃមួយទងៗ រហូតដល់ថ្ងៃប្រមូលផល ត្រូវប្រើពេលរង់ចាំរហូតដល់ប្រាំពីរខែពេញ។ ក្រោយការប្រមូលផល ដំណើរការទើបតែចាប់ផ្តើមពាក់កណ្តាលផ្លូវប៉ុណ្ណោះ។ ផ្លែវ៉ានីឡាស្រស់ត្រូវយកទៅឆ្លងកាត់វគ្គផ្អាប់និងសម្ងួតយ៉ាងហ្មត់ចត់រយៈពេលពីរទៅបីខែបន្ថែមទៀត។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ គេត្រូវយកវាទៅហាលថ្ងៃឱ្យចំរយៈពេលពីរម៉ោង រួចប្រញាប់យកមកខ្ចប់ក្នុងក្រណាត់ក្រាស់ ហើយរក្សាទុកក្នុងបន្ទប់ដែលគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាពបានត្រឹមត្រូវ។ អ្វីដែលកាន់តែពិសេសនោះគឺ ផ្លែវ៉ានីឡាទាំងនោះត្រូវទទួលបានការម៉ាស្សាជាប្រចាំ ដើម្បីជម្រុញឱ្យជាតិប្រេង និងក្លិនក្រអូបភាយឡើងដល់កម្រិតកំពូល។ សរុបមក គិតចាប់តាំងពីថ្ងៃចេញផ្ការហូតដល់ក្លាយជាផលិតផលសម្រេចនៅលើទីផ្សារ គឺត្រូវចំណាយពេលជិតមួយឆ្នាំពេញ។

ដោយសារតែគុណសម្បត្តិដ៏អស្ចារ្យ វ៉ានីឡាមិនត្រឹមតែជាតួឯកនៅក្នុងឧស្សាហកម្មម្ហូបអាហារ នំដុត ការ៉េម និងទឹកអប់លំដាប់ខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាប្រភពថាមពលដ៏សម្បូរបែប ដែលផ្ទុកទៅដោយសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្ម និងប្រូតេអ៊ីនខ្ពស់ ផ្តល់ផលល្អចំពោះសុខភាពផងដែរ។

ដោយមើលឃើញពីសក្តានុពលសេដ្ឋកិច្ចដ៏មហិមានេះ លោក អ៊ឹម ច័ន្ទសុថុន អភិបាលស្រុកទឹកឈូ បានបង្ហាញការគាំទ្រយ៉ាងពេញទំហឹង និងបានលើកទឹកចិត្តដល់ក្រុមហ៊ុនឱ្យបោះជំហានបន្ថែមទៀត ដោយប្រែក្លាយចម្ការវ៉ានីឡានេះឱ្យទៅជាគោលដៅកសិទេសចរណ៍ដ៏ទាក់ទាញមួយ ដូចទៅនឹងបណ្តាចម្ការម្រេចល្បីៗនៅក្នុងខេត្តកំពតដែរ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ លោកអភិបាលស្រុកក៏បានជំរុញឱ្យកសិដ្ឋាន ហ្វាម លីង បើកចិត្តទូលាយក្នុងការចែករំលែកនូវបច្ចេកទេស និងបទពិសោធន៍ដែលធ្លាប់ខំស្រាវជ្រាវដុតដៃដុតជើងអស់ដប់ឆ្នាំនោះ ទៅកាន់កសិករក្នុងស្រុកណាដែលមានបំណងចង់ដាំដុះ ដើម្បីរួមគ្នាពង្រីកសក្តានុពលសេដ្ឋកិច្ច និងលើកកម្ពស់ជីវភាពសហគមន៍ទាំងមូល។

ជាមួយនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះខេត្តកំពត ដែលជាម៉ាកសញ្ញាតំណាងឱ្យផលិតផលកសិកម្មប្រណីតស្រាប់ ដំណាំវ៉ានីឡាអាចនឹងក្លាយជាមាសខ្មៅបន្ទាប់ បើកផ្លូវឆ្ពោះទៅរកការនាំចេញដ៏ធំមួយទៀត បង្ហាញខ្លួននៅលើឆាកអន្តរជាតិ និងនាំមកនូវភាពមានបានដល់កសិករខ្មែរយើងនៅថ្ងៃអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខនេះ។