នៅពេលដែលរដូវវស្សាចាប់ផ្តើមចូលខ្លួនមកដល់ វាមិនត្រឹមតែនាំមកនូវទឹកភ្លៀងសម្រាប់ស្រោចស្រពដីស្រែចម្ការនោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជារដូវកាលបើកទំព័រជីវិតថ្មីមួយបែបរបស់ប្រជាកសិករតាមសហគមន៍ ក្នុងការរកប្រាក់ចំណូលបន្ថែមពីធម្មជាតិ ។ ក្រៅពីការចិញ្ចឹមសត្វល្អិតដូចជា ចង្រិត និងកណ្តូប ដែលកំពុងមានសន្ទុះក្នុងទីផ្សារ របរមួយទៀតដែលមនុស្សជាច្រើនមិនសូវបានដឹង ឬចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ «ការដើរកាយកូនរៃលក់» ដែលជាមុខរបរចំណាយទុនតិច តែអាចជួយដោះស្រាយជីវភាពគ្រួសារបានមួយកម្រិតធំក្នុងមួយរដូវកាល ។
លោកស្រី នួន រតនា ម្ចាស់អាជីវកម្មលក់កូនរៃធម្មជាតិម្នាក់ បានរៀបរាប់ពីបច្ចេកទេស និងភាពខុសគ្នានៃការរកសត្វល្អិតប្រភេទនេះថា៖ «រៃយើងជីកក្នុងដី ខ្ចីល្អជាងយើងបេះតាមដើមឈើ។ រៃបេះបានចាប់ពីខែ៣ រីឯរៃជីកវិញគឺចាប់ពីខែ៤ ដល់ខែ៦» ។
ផ្តើមចេញពីការដើររក និងបង្ហោះលក់តាមបណ្តាញសង្គមអនឡាញបន្តិចបន្តួច ពេលនេះលោកស្រី រតនា អាចបង្កើតជាខ្សែចង្វាក់ប្រាក់ចំណូលមួយនៅក្នុងសហគមន៍ ។ កូនរៃដែលកសិករជីកបានពីព្រៃធម្មជាតិ ត្រូវបានយកមកលក់នៅលើទីផ្សារក្នុងតម្លៃចន្លោះពី ៣០.០០០ ទៅ ៤០.០០០ រៀលក្នុងមួយគីឡូក្រាម (អាស្រ័យលើការឡើងចុះនៃទីផ្សារ) ។ ចំណូលទាំងនេះមិនមែនរត់ចូលតែក្នុងហោប៉ៅរបស់លោកស្រីម្នាក់នោះទេ ប៉ុន្តែវាបានបន្តចែកចាយទៅដល់ដៃបងប្អូនក្នុងសហគមន៍ដែលជាអ្នកដើរជីកយកមកលក់ឱ្យលោកស្រីផងដែរ ។
ពីដើមឡើយ សត្វល្អិតដូចជា ចង្រិត កណ្តូប ឬកូនរៃ គ្រាន់តែជាអាហារសម្រន់ ឬជាគ្រឿងក្លែមធម្មតារបស់អ្នកស្រុកស្រែប៉ុណ្ណោះ ។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ន ទំនោរនៃការហូបចុកក្នុងសង្គមបានផ្លាស់ប្តូរ ។ អ្នកនិយមទិញកូនរៃបំពងប្រភេទលេខ១ ភាគច្រើនជាបងប្អូនដែលមានជីវភាពមធ្យម ដែលពួកគាត់ចូលចិត្តការកែច្នៃប្រកបដោយអនាម័យ មានរសជាតិឆ្ងាញ់ និងមានពងពេញល្អ ។ ចំណែករៃប្រភេទលេខ២ ត្រូវបានលក់ទៅឱ្យក្រុមឈ្មួញកណ្តាលដើម្បីយកទៅលីងដើរលក់បន្តតាមដងផ្លូវ ។
អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៅទៀត ការពេញនិយមហូបសត្វល្អិតមិនមែនមានតែនៅក្នុងសង្គមខ្មែរយើងនោះទេ ។ យោងតាមការចុះផ្សាយរបស់សារព័ត៌មានបរទេស ប្រជាពលរដ្ឋនៅលោកខាងលិចក៏មានចំណង់ចំណូលចិត្តមិនខុសគ្នាប៉ុន្មានឡើយ ។ នៅក្នុងរដ្ឋវីជីនៀ (Virginia) សហរដ្ឋអាមេរិក គេឃើញមានបុរសម្នាក់ដើរប្រឡេះសត្វរៃដែលទុំនៅលើដើមឈើ ដើម្បីយកទៅធ្វើជាអាហារប្រភេទតាកូ (Taco) ព្រោះគាត់យល់ថាវាជាប្រភពសំបូរប្រូតេអ៊ីន និងមានរសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់មិនចាញ់បង្គាសមុទ្រនោះទេ ។
ទោះបីជាការហូបចង្រិត កណ្តូប ឬកូនរៃ ផ្តល់នូវប្រភពប្រូតេអ៊ីនខ្ពស់ និងបង្កើតភាពរីករាយក្នុងការជួបជុំក៏ដោយ ប៉ុន្តែសំណួរអំពីសុវត្ថិភាពចំណីអាហារនៅតែជាចំណុចសំខាន់ក្នុងសង្គម។
ជុំវិញរឿងនេះ លោក នុត សម្បត្តិ ប្រធានវិទ្យាស្ថានវេជ្ជសាស្ត្រ ជីវសាស្ត្រ និងកសិកម្ម នៃរាជបណ្ឌិត្យសភាកម្ពុជា បានផ្តល់ការពន្យល់បែបវិទ្យាសាស្ត្រថា៖
«ការញាំសត្វល្អិតណឹងវាមិនប៉ះពាល់ដល់សុខភាពអ្វីនោះទេ បើធ្វើប្រកបដោយអនាម័យ បានន័យថាយើងសំអាតវាអោយស្អាតត្រឹមត្រូវ ហើយចំអិនអោយបានឆ្អិនល្អ» ។
លោកបានព្រមានបន្ថែមថា ប្រសិនបើអ្នកទទួលទាន ឬអ្នកកែច្នៃមិនបានសម្អាតឱ្យអស់ដី ធូលី ឬមេរោគ និងមិនបានចម្អិនឱ្យឆ្អិនល្អទេនោះ វាអាចបង្កឱ្យមានផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាព ដូចជាការឆ្លងមេរោគជាដើម ។ លោកបានផ្តល់ជាទស្សនៈថា បើទោះបីជាសត្វល្អិតទាំងនេះមិនមែនជាអាហារចម្បងដែលត្រូវហូបរាល់ថ្ងៃ តែបើកាលណាមានចិត្តចង់ហូប គឺត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នលើរឿងអនាម័យជាចម្បង ។
របររកសត្វល្អិតតាមរដូវកាល មិនថាតែការចិញ្ចឹមចង្រិត កណ្តូប ឬការដើរជីករៃក្នុងដីនោះទេ វាកំពុងតែស្តែងឱ្យឃើញពីការតស៊ូក្នុងជីវិតពិតរបស់ប្រជាកសិករ។ ពីម្ហូបដីស្រែដ៏សាមញ្ញ បានក្លាយជាអាហារឡើងតុ និងឆ្លងដែនទៅដល់បរទេស ។ ប៉ុន្តែដើម្បីឱ្យមុខរបរជីវិតនិងសង្គមមួយនេះអាចដើរទៅមុខបានប្រកបដោយចីរភាព ទាំងអ្នកលក់ និងអ្នកទិញត្រូវរំលឹកខ្លួនឯងជានិច្ចនូវពាក្យមួយឃ្លាគឺ៖ «ស្អាត និងឆ្អិនល្អ» ដើម្បីធានាថា ភាពឈ្ងុយឆ្ងាញ់នៃធម្មជាតិ មិននាំមកនូវហានិភ័យដល់សុខភាព ៕
Daily Program
