លោកបូជាចារ្យ Camillian វៀតណាម មើលថែទាំកុមាររស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍ និងចាត់ទុកការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាការធ្វើបន្ទាល់អំពីជីវិត

លោកបូជាចារ្យ John Toai ការប្រាស្រ័យទាក់ទងមិនមែនចាប់ផ្តើមពីការស្វែងរកអ្នកតាមដាននោះទេ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមពីការលះបង់ខ្លួនឯងជូនដល់មនុស្សគ្រប់រូបតាមរយៈការជួបប្រទាក់ជាក់ស្តែង។

លោកបូជាចារ្យកាមីលៀន (Camillian ) សញ្ជាតិវៀតណាមរូបនេះ ដែលបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំអមដំណើរជាមួយកុមាររស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍ និងជំងឺអេដស៍ បានមានប្រសាសន៍ថា បេសកកម្មនៃការថែទាំ ការផ្តល់ប្រឹក្សា និងការបម្រើខាងវិញ្ញាណរបស់លោក បានបណ្តុះស្មារតីរបៀបដែលលោកផ្សព្វផ្សាយជំនឿកាតូលិកនៅក្នុងពិភពឌីជីថល។

លោកបានមានប្រសាសន៍ក្នុងបទសម្ភាសន៍ពិសេសមួយជាមួយវិទ្យុ Veritas Asia នៅក្រៅកិច្ចប្រជុំបេសកជនឌីជីថលកាតូលិកអាស៊ីលើកទី១ ក្នុងក្រុង Quezon ប្រទេសហ្វីលីពីនថា៖ «ខ្ញុំតែងតែធ្វើការក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ភូមិភាគ។ ខ្ញុំមិនបាច់បារម្ភអំពីមនុស្សតាមដានខ្ញុំនោះទេ។ នោះមិនមែនជាបញ្ហារបស់ខ្ញុំទេ។ បញ្ហារបស់ខ្ញុំគឺត្រូវបញ្ជូនសារឱ្យបានល្អ»។

ក្នុងនាមជាសមាជិកនៃក្រុមបូជាចារ្យបម្រើអ្នកជំងឺ (Order of the Ministers of the Infirm) ដែលគេស្គាល់ជាទូទៅថាជាក្រុម Camillians លោកបូជាចារ្យ John គឺជាប្រធានមជ្ឈមណ្ឌល House of Hope ក្នុងទីក្រុងហូជីមិញ ភាគខាងត្បូងប្រទេសវៀតណាម សម្រាប់កុមាររស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍ដែលកំព្រា ឬត្រូវបានគេបោះបង់ចោល។ លោកបានបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌលនេះក្នុងឆ្នាំ ២០០៥ បន្ទាប់ពីបានជួបប្រទាក់ជាច្រើនឆ្នាំជាមួយអ្នករងផលប៉ះពាល់ដោយសារមេរោគអេដស៍ និងជំងឺអេដស៍នៅប្រទេសឥណ្ឌា ថៃ និងវៀតណាម។

ក្នុងអំឡុងពេលមួយឆ្នាំធ្វើជាអ្នកថែទាំនៅ Snehadan ក្នុងរដ្ឋ Karnataka ប្រទេសឥណ្ឌា និងពេលកំពុងសិក្សាវគ្គបណ្តុះបណ្តាលសុខភាពសាធារណៈនៅ St. John Medical College ក្នុងក្រុង Bangalore លោកបានទទួលបទពិសោធន៍ដំបូងគេក្នុងការថែទាំអ្នករស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍។

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកប្រទេសវៀតណាមវិញក្នុងឆ្នាំ ២០០៣ លោកត្រូវបានអញ្ជើញដោយសភាបូជាចារ្យភូមិភាគទីក្រុងហូជីមិញ (កាលណោះដឹកនាំដោយកាឌីណាល់) ឱ្យជួយក្នុងកិច្ចការគង្វាលប្រកបដោយក្តីមេត្តាចំពោះអ្នករស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍។ នៅពេលនោះ មនុស្សជាច្រើនដែលរងផលប៉ះពាល់ដោយសារមេរោគអេដស៍បានប្រឈមមុខនឹងការរើសអើង និងការផាត់ចេញពីសង្គម ខណៈដែលកុមារដែលឪពុកម្តាយបានស្លាប់ដោយសារជំងឺអេដស៍ជួនកាលត្រូវបានគេបោះបង់ចោល។ លោកបូជាចារ្យ John បានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងជម្រកតូចមួយសម្រាប់កុមារ ៥ ឬ ៦ នាក់។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ វាបានរីកចម្រើនទៅជាមជ្ឈមណ្ឌល House of Hope ដែលបានថែទាំកុមាររាប់រយនាក់។

បច្ចុប្បន្ន មជ្ឈមណ្ឌលនេះផ្តល់ជម្រកដល់កុមារប្រមាណ ១០០ នាក់ ក្នុងនោះមានប្រហែល ៨០ នាក់រស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍ និងប្រហែល ២០ នាក់ទៀតគ្មានមេរោគអេដស៍ទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានគេបោះបង់ចោល ឬត្រូវការការថែទាំជាចាំបាច់។

មជ្ឈមណ្ឌល House of Hope ផ្តល់អាហារ ស្នាក់នៅ ការអប់រំ និងថ្នាំសង្កូវដោយឥតគិតថ្លៃ។ កុមារមួយចំនួនដែលបានមកដល់តាំងពីនៅជាទារក ឬនៅក្មេង តូចៗ ឥឡូវនេះបានក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យដែលកំពុងសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យ ធ្វើការ ឬបង្កើតគ្រួសាររៀងៗខ្លួន។

បេសកកម្មរបស់លោកក៏បាននាំលោកបូជាចារ្យ John ឱ្យចូលរួមក្នុងការតស៊ូមតិផងដែរ។ លោកបានធ្វើការជាមួយអង្គការ Caritas Internationalis និងគំនិតផ្តួចផ្តើមពាក់ព័ន្ធនឹងវ៉ាទីកង់ ដើម្បីលើកកម្ពស់ការទទួលបានថ្នាំសង្កូវសមស្របសម្រាប់កុមាររស់នៅជាមួយមេរោគអេដស៍ ជាពិសេសនៅតាមប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍។

បេសកកម្មប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់លោកបានលេចធ្លោជាងមុនក្នុងអំឡុងពេលមានវិបត្តិជំងឺកូវីដ-១៩។ ខណៈពេលដែលសមាជិករបស់ក្រុម Camillian ដែលមានជំនាញថែទាំសុខភាពកំពុងបម្រើអ្នកជំងឺ លោកបូជាចារ្យ John ត្រូវបានអញ្ជើញដោយការិយាល័យប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនៃភូមិភាគទីក្រុងហូជីមិញ ឱ្យចែករំលែកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។

លោកបានចាប់ផ្តើមចែករំលែកការអធិប្បាយ គំនិតពិចារណាអំពីការព្យាបាល និងចិត្តវិទ្យា ព្រមទាំងការឆ្លើយតបនឹងសំណួរអំពីជំនឿ និងវិបត្តិផ្ទាល់ខ្លួន តាមរយៈឆានែល YouTube របស់ភូមិភាគ។

លោកបានមានប្រសាសន៍ថា វត្តមានអនឡាញដែលកំពុងកើនឡើងរបស់លោក មិនមែនជាអ្វីដែលលោកបានស្វែងរកដោយចេតនានោះទេ។ លោកបានពោលថា៖ «បន្តិចម្តងៗ ប្រហែលជាដោយចៃដន្យ ខ្ញុំក៏ត្រូវបានគេស្គាល់ច្រើន»។

ជំនួសឱ្យការបង្កើតវេទិការផ្ទាល់ខ្លួនជុំវិញរូបលោក លោកបូជាចារ្យ John បន្តធ្វើការតាមរយៈប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយរបស់ភូមិភាគ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «យើងធ្វើការជាក្រុម។ ខ្ញុំធ្វើតួនាទីរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំសប្បាយចិត្តនឹងកិច្ចការនោះ។ ហើយអ្វីដែលនៅសល់ ខ្ញុំប្រគល់ជូនព្រះជាម្ចាស់»។

ការផ្សាយជាភាសាវៀតណាមរបស់លោក ធ្វើឱ្យលោកអាចនិយាយទៅកាន់មនុស្សក្នុងបរិបទវប្បធម៌ និងភាសារបស់ពួកគេផ្ទាល់ ប៉ុន្តែលោកមើលឃើញថា ការប្រាស្រ័យទាក់ទងមិនអាចផ្តាច់ចេញពីជីវិតពិតដែលនៅពីក្រោយសារនោះបានឡើយ។

បទពិសោធន៍ជាច្រើនឆ្នាំនៃការអមដំណើរជាមួយមនុស្សដែលរងផលប៉ះពាល់ដោយសារមេរោគអេដស៍ ជំងឺមហារីក និងការឈឺចាប់ផ្សេងៗទៀត ព្រមទាំងបទពិសោធន៍របស់លោកនៅប្រទេសឥណ្ឌា ថៃ វៀតណាម និងលីបេរីយ៉ា ក្នុងអំឡុងវិបត្តិជំងឺអេបូឡា បានផ្តល់ឱ្យលោកនូវបទពិសោធន៍ជីវិតពិតប្រាកដដែលអាចយកមកចែករំលែកបាន។

សម្រាប់លោកបូជាចារ្យ John បទពិសោធន៍រស់នៅពិតប្រាកដនោះ គឺមានសារៈសំខាន់ជាពិសេសនៅក្នុងសម័យកាលដែលប្រាជ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) និងការបង្កើតមាតិកា ធ្វើឱ្យការផលិតឯកសារកាន់តែងាយស្រួលដោយមិនបាច់មានការចូលរួមផ្ទាល់ខ្លួន។

លោកបានព្រមានថា៖ «ប្រសិនបើយើងគ្មានការជួបទាក់ទងជាក់ស្តែងទេ នោះពិភពលោករបស់យើងនឹងទទេស្អាត បំផុត»។ លោកបានបញ្ជាក់ថា អ្នកផ្សព្វផ្សាយអាចប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការគ្រាន់តែបង្កើត ចម្លង និងបោះពុម្ពផ្សាយសម្ភាសន៍ឡើងវិញ ដោយខ្វះបទពិសោធន៍ដែលផ្តល់ជម្រៅដល់សាររបស់ពួកគេ។

ផ្ទុយទៅវិញ ការជួបប្រទាក់ដ៏ពិតប្រាកដ អនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សទទួលបានអ្វីៗពីអ្នកដទៃ ហើយបន្ទាប់មកចែករំលែកនូវអ្វីដែលពួកគេបានរៀនសូត្រ។

ក្នុងនាមជាតំណាងក្រុមប្រឹក្សាអភិបាលកាតូលិកនៃប្រទេសវៀតណាម នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំបេសកជនឌីជីថលកាតូលិកអាស៊ីលើកទី១ លោកបូជាចារ្យ John បានចូលរួមជាមួយបេសកជនឌីជីថល អ្នកប្រាស្រ័យទាក់ទង និងអ្នកបង្កើតមាតិកាកាតូលិកជាង ១០០ នាក់ មកពីទូទាំងតំបន់អាស៊ី។

ការជួបជុំគ្នានៅថ្ងៃទី ១០-១៣ ខែកញ្ញា នៅបរិវេណវិទ្យុ Veritas Asia ក្នុងក្រុង Quezon ត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយការិយាល័យប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមនៃសហព័ន្ធក្រុមប្រឹក្សាអភិបាលអាស៊ី និងវិទ្យុ Veritas Asia ដោយសហការជាមួយក្រសួងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនៃបុរីវ៉ាទីកង់ តាមរយៈបណ្តាញ Fully Present Network។

សម្រាប់លោកបូជាចារ្យ John ការអំពាវនាវរបស់មហាសន្និបាតចំពោះបេសកកម្មឌីជីថល គឺនៅតែចង្អុលបង្ហាញត្រឡប់ទៅរកគោលការណ៍ដូចគ្នាដែលបានដឹកនាំបេសកកម្មរបស់លោកកន្លងមក៖ ការប្រាស្រ័យទាក់ទងមិនមែនត្រឹមតែជាការនិយាយទៅកាន់មនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែជាការជួបប្រទាក់ ការបម្រើ និងការលះបង់អ្វីមួយនៃខ្លួនឯង។

នៅក្នុងពិភពឌីជីថល ការធ្វើបន្ទាល់របស់លោកបានបង្ហាញថា ភាពគួរឱ្យទុកចិត្តនៃសារ គឺចាប់ផ្តើមចេញពីជីវិតពិតរបស់អ្នកនាំសារនោះឯង៕