ផ្កាយរណប និងក្តីស្រមៃយុវជនខ្មែរ ស្នាដៃបច្ចេកវិទ្យាកម្រិតខ្ពស់ដែលកើតចេញពីខួរក្បាលកូនខ្មែរ

នៅក្នុងយុគសម័យដែលបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលកំពុងបរលឿនទៅមុខឥតឈប់ឈរ ផ្នត់គំនិតសង្គមមួយចំនួនជារឿយៗតែងតែគិតថា វិស័យបច្ចេកវិទ្យាកម្រិតខ្ពស់ដូចជាវិទ្យាសាស្ត្រលំហអាកាស ឬផ្កាយរណប គឺជាការងាររបស់ប្រទេសមហាអំណាច ឬប្រទេសជឿនលឿនតែប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ យុវជនកម្ពុជានាពេលបច្ចុប្បន្ន កំពុងតែបំបែកការគិតបែបចាស់គំរឹលទាំងនោះចោល និងបានបង្ហាញពិភពលោកឱ្យឃើញថា សមត្ថភាពកូនខ្មែរ ក៏អាចចាប់យកមេឃ ប៉ះផ្កាយរណបបានដែរ ប្រសិនបើពួកគេមានឱកាស និងការតាំងចិត្តពិតប្រាកដ។

ជាក់ស្តែង ស្នាដៃថ្មីស្រឡាងមួយដែលកំពុងតែអង្រួនចិត្តអ្នកស្នេហាវិស័យបច្ចេកវិទ្យា គឺការបង្កើតឧបករណ៍ផ្ដិតយកសញ្ញាផ្កាយរណបស្វ័យប្រវត្ត ឬហៅថា Automatic Ground Station ដែលកើតចេញពីការរួមខួរក្បាល និងញើសឈាមរបស់ក្រុមនិស្សិតខ្មែរ នៃវិទ្យាស្ថានជាតិពហុបច្ចេកទេសកម្ពុជា ហៅកាត់ថា NPIC ក្រោមដំបូលនៃក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ។

តួអង្គដ៏លេចធ្លោពីររូបនៅពីក្រោយគម្រោងដ៏ជោគជ័យនេះ គឺយុវនារី ជ្រិន ប៊ុនណារ៉ែន និងយុវជន ស៊ា គឹមហុង ដែលជាជំនាន់ក្រោយកំពុងសិក្សាជំនាញវិស្វកម្មទូរគមនាគមន៍។ ពួកគេមិនបានប្រើប្រាស់ពេលវេលានៃជីវិតនិស្សិតត្រឹមតែការទន្ទិញមេរៀនក្នុងសៀវភៅនោះទេ ប៉ុន្តែបានចំណាយពេលរាប់ខែ រាប់ឆ្នាំ ក្នុងការស្រាវជ្រាវ ពិសោធន៍ និងដោះស្រាយបញ្ហាបច្ចេកទេសស្មុគស្មាញជាច្រើន។

យុវនារី ជ្រិន ប៊ុនណារ៉ែន បានរៀបរាប់ទាំងស្នាមញញឹមពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹមថា ឧបករណ៍ទំនាក់ទំនងដែលពួកគេបានបង្កើតឡើងនេះ មានសមត្ថភាពខ្ពស់អាចឆ្លើយឆ្លង និងចាប់សញ្ញាស្វ័យប្រវត្តពីប្រព័ន្ធផ្កាយរណបអន្តរជាតិ ដែលកំពុងហោះហើរនៅលើលំហអាកាសដ៏ខ្ពស់ត្រដែត កម្ពស់ជាង ១២,០០០ គីឡូម៉ែត្រពីផ្ទៃដី។

អ្វីដែលជាការប្រកួតប្រជែងខ្លាំងបំផុតនោះគឺពេលវេលា ដោយផ្កាយរណបអន្តរជាតិនឹងធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ពីលើដែនអាកាសនៃប្រទេសកម្ពុជា ក្នុងរយៈពេលយ៉ាងខ្លីបំផុត គឺចន្លោះត្រឹមតែ ១០ ទៅ ១៥ នាទីប៉ុណ្ណោះ ហេតុនេះឧបករណ៍ដែលបង្កើតឡើងត្រូវតែមានភាពហ្មត់ចត់ និងល្បឿនលឿនបំផុត ទើបអាចចាប់យកទិន្នន័យបានទាន់ពេលវេលា។

នៅពេលសម្លឹងមើលទៅលើតម្លៃជាក់ស្តែងនៅក្នុងសង្គម ឧបករណ៍នេះមិនមែនត្រឹមតែជាគ្រឿងលម្អសម្រាប់បង្ហាញនៅក្នុងពិព័រណ៍នោះទេ ប៉ុន្តែវាជាដំណោះស្រាយយ៉ាងពិតប្រាកដសម្រាប់ជីវិត និងការរស់នៅ។ អត្ថប្រយោជន៍ដ៏មហាសាលរបស់វា គឺការយកទៅប្រើប្រាស់សម្រាប់ទំនាក់ទំនងពីដីទៅលើអាកាស និងការទាក់ទងគ្នានៅតាមតំបន់ភ្នំជ្រៅៗ ឬតំបន់ដាច់ស្រយាលដែលបណ្តាញសេវាទូរសព្ទធម្មតាមិនអាចទៅដល់។

លើសពីនេះ វាក៏ដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការទំនាក់ទំនងគ្នានៅតាមលំហសមុទ្រដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដើម្បីជួយដល់អ្នកនេសាទ ឬកប៉ាល់ចរាចរណ៍ពេលមានអាសន្ន និងអាចជួយពង្រឹងដល់ប្រព័ន្ធការពារជាតិ ការពារបូរណភាពទឹកដី តាមរយៈការទទួលបានព័ត៌មាន និងទំនាក់ទំនងដែលមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់នៅក្នុងវិស័យយោធា និងវិស័យសន្តិសុខផ្សេងៗទៀត។

នៅក្នុងទិដ្ឋភាពសង្គមបច្ចុប្បន្ន យុវជនភាគច្រើនច្រើនតែរត់ទៅរកជំនាញណាដែលស្រួលរៀន ឬជំនាញដែលពេញនិយមភ្លាមៗ ប៉ុន្តែសម្រាប់យុវជន ស៊ា គឹមហុង គឺមានទស្សនៈផ្ទុយពីនេះ។ គឹមហុង បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីជីវិតជានិស្សិតថា ខ្លួនពិតជាមានមោទនភាពខ្លាំងណាស់ដែលបានសិក្សាជំនាញនេះ ដោយសារវាជាមុខជំនាញមួយដែលមិនសូវមានការចាប់អារម្មណ៍ពីយុវជននៅក្នុងស្រុកនៅឡើយទេ។

រូបគេបានលើកទឹកចិត្តដល់យុវជនទាំងអស់ឱ្យងាកមកចាប់អារម្មណ៍ជំនាញផ្កាយរណប ព្រោះវាជាជំនាញដែលមានសារៈសំខាន់ និងចាំបាច់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ស្រុកខ្មែរនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ គឹមហុង បានឱ្យដឹងទៀតថា គោលបំណងធំបំផុតនៃការបង្កើតឧបករណ៍នេះឡើង គឺមិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីកេរ្តិ៍ឈ្មោះផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីចង់បណ្ដុះបណ្ដាល និងធ្វើជាស្ពានចម្លងសម្រាប់សិស្សនិស្សិតជំនាន់ក្រោយ។

អ្វីដែលជាសំណាង និងជាមោទនភាព គឺពួកគេទទួលបានការផ្ទេរចំណេះដឹង និងណែនាំផ្ទាល់ពីគ្រូជំនាញលំដាប់អន្តរជាតិមកពីប្រទេសជប៉ុន និងបារាំង ដែលបានលះបង់ពេលវេលាមកជួយជ្រោមជ្រែងយុវជនកម្ពុជាឱ្យយល់ដឹងពីកិច្ចការងារនេះ។

ជាការឆ្លើយតបនឹងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់យុវជនទាំងនេះ លោក ស៊ុន មេសា អ្នកនាំពាក្យក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ បានសម្តែងការកោតសរសើរដោយក្តីរំភើប និងចាត់ទុកក្រុមនិស្សិតទាំងនេះថាជាគ្រាប់ពូជដ៏មានតម្លៃរបស់ជាតិ។ លោកបានបញ្ជាក់ថា ភាពជោគជ័យនេះ ក៏ដោយសារតែនៅវិទ្យាស្ថាន NPIC មានការបំពាក់នូវសម្ភារៈ ឧបករណ៍ និងមន្ទីរពិសោធន៍ដ៏ទំនើប ទាន់សម័យ ដែលអាចគាំទ្រដល់រាល់ការស្រាវជ្រាវកម្រិតខ្ពស់បាន។

លោកអ្នកនាំពាក្យក៏បានផ្ញើសារដាស់តឿនដល់សង្គម និងយុវជនជំនាន់ក្រោយ ដោយលើកទឹកចិត្តដល់ប្អូនៗយុវជនខ្មែរទាំងអស់ កុំឱ្យមានការរារែកក្នុងការចាប់យកជំនាញបច្ចេកវិទ្យា និងវិជ្ជាជីវៈ ព្រោះនៅសាលាមានឧបករណ៍គ្រប់គ្រាន់ និងមានគ្រូជំនាញចាំណែនាំ ដូច្នេះសូមដើរតាមចំណង់ចំណូលចិត្ត និងស្របតាមតម្រូវការទីផ្សារការងារជាក់ស្តែង ដើម្បីអនាគតខ្លួនឯង និងសង្គមជាតិ។

រឿងរ៉ាវរបស់និស្សិតវិទ្យាស្ថាន NPIC មិនមែនគ្រាន់តែជាព័ត៌មានបច្ចេកវិទ្យាមួយបទនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសញ្ញាណវិជ្ជមានមួយដែលបង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរមុខមាត់នៃធនធានមនុស្សរបស់កម្ពុជា។ វាបានផ្តល់ជាមេរៀនជីវិតដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយដល់សង្គមទាំងមូលថា ការអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិមួយទៅមុខបាន មិនមែនអាស្រ័យលើការទិញបច្ចេកវិទ្យាពីគេមកប្រើនោះទេ ប៉ុន្តែគឺអាស្រ័យលើការបង្កើតធនធានមនុស្សដែលចេះបង្កើតបច្ចេកវិទ្យាដោយខ្លួនឯង។ ក្តីស្រមៃដែលធ្លាប់តែគិតថានៅឆ្ងាយដល់លំហអាកាស ពេលនេះត្រូវបានយុវជនខ្មែរទាញមកដាក់លើដី និងបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ឱ្យតែខ្មែរខំ ខ្មែរពិតជាអាចធ្វើបានយ៉ាងពិតប្រាកដ៕