សរសៃសូត្រចុងក្រោយនៃដើមឈូក ដំណើរជីវិតស្រ្តីខ្មែរ និងការប្រែប្រួលវាលកខ្វក់ទៅជាតម្លៃសកល

នៅពេលដែលយើងកាច់ទងផ្កាឈូកមួយទងដើម្បីថ្វាយព្រះ សរសៃស្អិតព័ណ៌សតូចៗដែលយារតាមដងទងនោះ ហាក់គ្មានតម្លៃអ្វីក្រៅពីភាពរំខានឡើយ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ក្រុមស្ត្រីសិប្បករខ្មែរមួយក្រុម នៅជាយក្រុងសៀមរាប ដីទឹកនៃវប្បធម៌បុរាណ សរសៃស្តើងៗដែលមើលរំលងទាំងនេះ កំពុងតែត្បាញក្រងឡើងនូវរឿងរ៉ាវថ្មីមួយ ជារឿងរ៉ាវនៃការបង្កើត «សូត្រឈូក» ដែលជាក្រណាត់ដ៏កម្រ និងមានតម្លៃបំផុតមួយនៅលើពិភពលោក។

នៅក្បែរជើងភ្នំក្រោម ស្រុកសៀមរាប ខេត្តសៀមរាប សំឡេងឈើទង្គិចគ្នានៃកីតម្បាញបុរាណបានបន្លឺឡើងជាចង្វាក់មិនដាច់សូរ នៅក្នុងសិប្បកម្មបែបសហគមន៍មួយឈ្មោះថា Lotus Silk Farm Siem Reap។ ទីនេះជាកន្លែងដែលជីវិតទីពីរនៃដើមឈូកបានចាប់ផ្តើម។

លោកស្រី ហួត វ៉ាន់នាថ តំណាងសិប្បកម្មដ៏ផ្ចិតផ្ចង់មួយនេះ បានបង្ហើបប្រាប់ពីអាថ៌កំបាំងនៃសរសៃអំបោះធម្មជាតិថា៖ «ការផលិតក្រមាសូត្រ និងក្រណាត់ចេញពីសរសៃដើមឈូកនេះ មិនមែនយកចេញពីដើមឈូកខ្ចី ឬផ្កាឈូកនោះទេ គឺយើងយកតែដើមឈូកចាស់ៗដែលប្រើប្រាស់លែងកើត ក្រោយពេលប្រមូលផលផ្កានិងផ្លែរួច»។

ដំណើរកែច្នៃនេះ មិនមែនជារឿងសាមញ្ញឡើយ។ វាជាការសាកល្បងនូវការអត់ធ្មត់ខ្ពស់បំផុតរបស់មនុស្ស។ លោកស្រី វ៉ាន់នាថ បានរៀបរាប់ពីដំណាក់កាលលំបាកៗថា ក្រោយពីប្រមូលទិញដើមឈូកចាស់ៗពីកសិករ ពួកគេត្រូវយកមកលាងសម្អាតឱ្យស្អាតល្អ រួចយកទៅកាច់ និងហូតទាញយកសរសៃដោយដៃផ្ទាល់ ដើម្បីវេញបញ្ចូលគ្នាជាសរសៃអំបោះ។ នៅពេលបានអំបោះស្តង់ដារ ទើបយកទៅសម្ងួត រួចបញ្ចូលទៅក្នុងខ្នាតកីតម្បាញខ្មែរ។

លោកស្រី អោយដឹងថា ៖«វាខុសឆ្ងាយពីការធ្វើសូត្រដោយដង្កូវនាង ដែលយើងគ្រាន់តែឱ្យវាស៊ីស្លឹកមន រួចយកសំបុករបស់វា។ តែសម្រាប់សរសៃឈូកវិញ គឺត្រូវធ្វើដោយដៃជាប់រហូត សឹងតែមិនឈប់នោះឡើយ»។ លោកស្រី វ៉ាន់នាថ បន្ថែមទាំងស្នាមញញឹម។

ដើម្បីបានកន្សែងបង់កដ៏ប្រណីតមួយផ្ទាំង គេត្រូវចំណាយដើមឈូកចាស់រហូតដល់ទៅ ៨០០ គីឡូក្រាម និងប្រើប្រាស់ពេលវេលាហូត វេញ សម្ងួត មិនតិចជាង ២ សប្តាហ៍នោះទេ មុននឹងឈានជើងដល់ដំណាក់កាលត្បាញ។

ជាងសម្លេងឈើត្បាញកី គឺការរួមរស់នៃក្តីសង្ឃឹមរបស់ស្រ្តីនៅក្នុងសហគមន៍។ Lotus Silk Farm មិនត្រឹមតែជាកន្លែងច្នៃប្រឌិតម៉ូដសម្លៀកបំពាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជា «ជម្រកជីវិត» របស់ស្រ្តីក្នុងស្រុក។

«នៅទីនេះ យើងមានការប្តេជ្ញាចិត្តពីរ ទីមួយគឺចង់ជួយដល់ស្រ្តីក្នុងស្រុកយើងឱ្យគាត់មានការងារធ្វើ និងកាត់បន្ថយចំណាកស្រុក។ បុគ្គលិកយើងទាំងអស់ គឺសុទ្ធតែស្រ្តី យើងមិនជួលបុរសៗទេ»។ នេះជាការបញ្ជាក់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ពីបេសកកម្មសង្គមរបស់លោកស្រី ហួត វ៉ាន់នាថ។

របរនេះបានក្លាយជាខ្សែជីវិតជួយទប់ទល់គ្រួសារកសិករ។ ដំណាំឈូកនៅកម្ពុជា ជាងាយស្រួលដាំ ប្រើពេលតែ ២ ទៅ ៣ ខែ ក៏អាចប្រមូលផលបាន។ ពីមុនមក កសិករនិយមយកតែផ្កា ផ្លែ និងស្លឹកប៉ុណ្ណោះ រីឯដើមត្រូវកាប់ចោលក្នុងបឹង។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ន ដើមឈូកចាស់ប្រែជាមានតម្លៃ មានម៉ូយមកចាំប្រមូលទិញដល់បឹង ដែលបង្កើតចំណូលបន្ថែមមួយកម្រិតទៀតដល់សហគមន៍។

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការនឿយហត់រាប់ខែ ផលិតផលដែលចេញពីដៃស្ត្រីខ្មែរទាំងនេះ បានក្លាយជាវត្ថុមានតម្លៃខ្ពស់។ កន្សែងសូត្រឈូកប្រណីតមួយមានតម្លៃរហូតដល់ ៣០០ ដុល្លារអាមេរិក។ ចំណែកឯកន្សែងដែលលាយរវាងសរសៃឈូក កប្បាស និងពោត មានតម្លៃធូរថ្លៃជាងពាក់កណ្តាល ដោយសារមានសមាសភាពសរសៃឈូក ៥០ ភាគរយ។

ទោះបីជាមានតម្លៃខ្ពស់ តែវត្ថុធាតុដើមដ៏កម្រ និងរឿងរ៉ាវនៃបរិស្ថាន (Eco-friendly) បានទាក់ទាញចិត្តអ្នកអភិរក្ស និងភ្ញៀវទេសចរយ៉ាងខ្លាំង។ ក្រោយពេលឆ្លងផុតវិបត្តិសកលកូវីដ-១៩ សិប្បកម្មបៃតងមួយនេះបានងើបឡើងវិញយ៉ាងរឹងមាំ។

លោកស្រី វ៉ាន់នាថ បង្ហាញពីក្តីសង្ឃឹមលើទីផ្សារថា៖ «មកដល់ពេលនេះ ពួកយើងអាចដើរដល់ចំណុចមួយដែលល្អជាងមុន ប្រសើរជាងមុន។ ឥឡូវនេះ យើងមានអតិថិជនច្រើនគ្រាន់បើ ដោយ ៧០ ភាគរយនៃភ្ញៀវរបស់យើង គឺជានជាតិអឺរ៉ុប។ ចំណែកឯពលរដ្ឋខ្មែរយើងផ្ទាល់ ក៏ចាប់ផ្តើមឱ្យតម្លៃ និងគាំទ្រស្នាដៃនេះកាន់តែច្រើនដែរ»។

សព្វថ្ងៃ ក្រៅពីការលក់ផ្ទាល់ជូនភ្ញៀវទេសចរដែលមកទស្សនាដល់ទីតាំង សិប្បកម្មក៏បានពង្រីកខ្លួនទៅលើទីផ្សារអនឡាញ ដើម្បីនាំយកស្នាដៃស្រ្តីខ្មែរទៅកាន់ពិភពលោក៕