ស្រ្តីវ័យក្មេងម្នាក់នៅ ស្រុកសេណាប៉ាទី (Senapati ) ក្នុងរដ្ឋម៉ានីពួរ (Manipur) ស្ថិតនៅភាគឦសាននៃប្រទេសឥណ្ឌា កំពុងជួយស្ត្រីនៅជនបទកសាងជីវភាពរស់នៅប្រកបដោយចីរភាពតាមរយៈសហគ្រាសដែលមានមូលដ្ឋានលើផ្កាជាផលិតផល ដែលរួមបញ្ចូលគ្នានូវការទទួលខុសត្រូវផ្នែកបរិស្ថានជាមួយនឹងការបង្កើតប្រាក់ចំណូល។
លោកស្រី ចូខុន គ្រីស៊ីណា (Chokhone Krechina) ជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាផ្នែកជីវបច្ចេកវិទ្យា និងជាអ្នកលក់ផ្កាអាជីព បានបង្កើត សហគ្រាសអាជីវកម្ម ប្រកបដោយគំនិតផ្តួចផ្តើមមួយដែលបំលែងផ្កាដែលដាំដុះក្នុងស្រុកទៅជាផលិតផលផ្កាដែលរក្សាទុក និងការតុបតែងដែលមិនប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន។
តាមរយៈគំនិតផ្តួចផ្តើមនេះ លោកស្រីបានបង្កើតបណ្តាញកសិករ និងសិប្បករជាង ៣00 នាក់ ដែលភាគច្រើនជាស្ត្រីមកពីសហគមន៍ជនបទនៅក្នុងស្រុកសេណាប៉ាទី ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាកន្លែងដែលសំបូរ ផ្កាដ៏សម្បូរបែប និងទេសភាពភ្នំ ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើវិស័យកសិកម្ម ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រួសារកសិករជាច្រើនកំពុងតស៊ូជាមួយនឹងប្រាក់ចំណូលទាបពីដំណាំដែលអាចរលួយបាន និងឱកាសសេដ្ឋកិច្ចមានកំណត់។
លោកស្រី បានអះអាងថា គំនិតផ្តួចផ្តើមរបស់លោកស្រីបានកើតចេញពីបទពិសោធន៍របស់លោកស្រីដែលធំឡើងក្នុងគ្រួសារកសិករ និងទទួលស្គាល់សក្តានុពលដែលមិនទាន់បានប្រើប្រាស់នៃផ្កាជាប្រភពចំណូលឲ្យអស់លទ្ធភាព។
គំនិតផ្តួចផ្តើមនេះធ្វើការជាមួយផ្កាស្រស់ និងផ្កាស្ងួត ដោយប្រើវិធីសាស្រ្តអភិរក្សធម្មជាតិដើម្បីបង្កើតភួងផ្កា គ្រឿងតុបតែង និងផលិតផលផ្កាផ្សេងទៀត។ តាមរយៈការពង្រីកអាយុកាលផ្កា សហគ្រាសនេះកាត់បន្ថយកាកសំណល់ ខណៈពេលដែលបង្កើតតម្លៃបន្ថែមសម្រាប់អ្នកដាំដុះក្នុងស្រុក។
គម្រោងនេះបានលើកកម្ពស់ការប្រើប្រាស់ផ្កាដែលមានប្រភពក្នុងស្រុក ការវេចខ្ចប់ដែលអាចរលួយបាន និងវិធីសាស្រ្តផលិតដែលមិនប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន។ វាក៏លើកទឹកចិត្តដល់ជម្រើសជំនួសការតុបតែងផ្កាដែលមានមូលដ្ឋានលើផ្លាស្ទិច រួមទាំងកម្រងផ្កាបុណ្យសពដែលរក្សាទុកដោយធម្មជាតិ និងការរៀបចំពិធី។
ក្រៅពីគោលដៅបរិស្ថាន គម្រោងនេះផ្តោតលើការអភិវឌ្ឍសហគមន៍។ ស្ត្រីមកពីក្រុមជួយខ្លួនឯង និងសហគមន៍កសិកម្មចូលរួមក្នុងការដាំដុះផ្កា ការអភិរក្ស និងការផលិតរបស់របរសិប្បកម្ម។
សហគ្រិនរូបនេះបាននិយាយថា បញ្ហាប្រឈមចម្បងមួយគឺការលើកទឹកចិត្តអ្នកប្រើប្រាស់ និងអ្នកដាំដុះឱ្យអនុវត្តការអនុវត្តប្រកបដោយចីរភាពនៅក្នុងទីផ្សារមួយដែលការតុបតែងផ្លាស្ទិច និងវិធីសាស្រ្តអភិរក្សគីមីជារឿយៗមានតម្លៃថោក និងអាចរកបានយ៉ាងទូលំទូលាយ៕
Daily Program
