អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ រហស្សនាមអ្នកនិពន្ធខ្យល់ព្យុះ

អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ កើតនៅថ្ងៃទី៦ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៥៣ នៅភូមិត្រពាំងថ្ម ឃុំប៉ោយចារ ស្រុក​ភ្នំស្រុក ខេត្តបាត់ដំបង។ អ្នកស្រីគឺជាអ្នកនិពន្ធខ្មែរមួយរូប ដែលទទួលបានការគាំទ្រ និងកោត​សរសើរ​ពីសំណាក់មហាជនខ្មែរ។

អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ គឺជាកូនបស់លោកប៊ុន ថង អតីតអគ្គានុរក្សនៃវិទ្យាល័យ​អ៊ាបឃុត​ខេត្តបាត់ដំបង និងជាតារាល្បីល្បាញប្រចាំខេត្តខាងភាសា កម្រងកែវ កំប្លែងស្ងួត ខាង​អប់រំ បំបែកភាសិត និងពាក្យប្រដៅខ្មែរ ព្រមទាំងចម្រៀង។ ម្តាយបង្កើតរបស់អ្នកស្រី ជាមនុស្ស​ដែល​ធ្លាប់មានទេពកោសល្យខ្ពស់ ខាងច្រៀងចម្រៀងខ្មែរ និងខាងរបាំប្រជាប្រិយណាស់។

កាលវ័យកុមារ ពេលមកដល់ក្រុងបាត់ដំបងលើកដំបូង អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ គឺជាសិស្ស ដែល​រៀនខ្សោយជាងគេបំផុត។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីមិនលះបង់ការចង់ចេះចង់ដឹង និងការចង់ផ្លាស់​ប្តូរខ្លួនឲ្យប្រសើររុងរឿងនោះដែរ។ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ គឺជាសិស្សផ្ទាល់ព្រះសង្ឃរាជ ជា​គ្រូ​ច្រើន​ព្រះអង្គ ដូចជា នៅវត្តកំផែង វត្តគរ វត្តធម្មយុត្តិ វត្តដំរីស និងវត្តសង្កែ។ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ បានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ ផ្នែកកម្រងកែវ ក្បាច់កាព្យ ក្បាច់​​ទំនុក​ច្រៀងប្រជាប្រិយ និងទេព្យកោសល្យជាច្រើនទៀត។

អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ បានរស់នៅឆ្លងកាត់សម័យប៉ុលពតតាំងពីឆ្នាំ១៩៧៥​ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៩។ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍បានទទួលរងគ្រោះទោសទណ្ឌរបស់ខ្មែរក្រហមនៅវត្តឯកភ្នំ ខេត្ត​បាត់ដំបង ទើបបានភៀសខ្លួនរួចរស់ជីវិតទាំងប្រផិតប្រផីយ។​ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍​បាន​ទទួល​ការសង្គ្រោះពីក្រុមកាកបាទក្រហមអន្តរជាតិ នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៩ ក្រោយមកក៏បាន ទទួល​​ការអនុញ្ញាតិចូលទៅរស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកនៅខែមិថុនាឆ្នាំ១៩៨១។ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍​ ក៏បានចូលសិក្សាបន្ថែម នៅសកលវិទ្យាល័យ NDSU រដ្ឋ North Dakota បន្ទាប់មក នៅ​សកលវិទ្យាល័យ U of M រដ្ឋ Minnesota។ ដោយការខិតខំដ៏ស្វិតស្វាញ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ បានទទួលអាហារូបករណ៍រៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីបន្ថែមវិជ្ជា និង​ការ​ស្រាវជ្រាវ ផ្នែកចិត្ត​វិទ្យា​ សតិវិទ្យា និងគ្រួសារវិទ្យា។ សព្វថ្ងៃអ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍​ទទួលមុខនាទីការងារ ជា​បុគ្គលិក​ក្រសួងយុត្តិធម៌ផ្នែកការពារសិទ្ធិកុមារ និងយុវជន ហើយបានបម្រើការងារនេះ តាំង​ពី​ឆ្នាំ​​១៩៨៩ បន្ទាប់ពីបានទទួលបណ្ឌិតបរិញ្ញា ខាងចិត្តវិធីព្យាបាល និងគ្រួសារវិទ្យា។

អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍​ បានរៀបការជាមួយស្វាមីលោកមេង សួង សុវណ្ណធី ជាអតីត​សាស្រ្តា-​ចារ្យនៅ​សកល​វិទ្យាល័យវិចិត្រសិល្បៈ ផ្នែករបាំបុរាណ និងមានបុត្រីមួយរូប នាម សុវណ្ណធី ធម្មិកា បារមី​បុណ្យ។

អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ បានទទួលរហស្សនាមនៅឆ្នាំ២០០៧ ពីសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូហាច នៅ​​ពុទ្ធិសាសនបណ្ឌិត្យភ្នំពេញថា ជាអ្នកនិពន្ធខ្យល់ព្យុះ ពីព្រោះអ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ អាច​​​ប្រឌិត​សាច់រឿងអប់រំមួយ និងវាយអក្សរពុម្ពចងក្រងជាសំណៅដោយខ្លួនឯងចំនួន​ជាង​២០០ទំព័រ ក្នុងរយៈពេលបួនថ្ងៃគត់​ គឺរឿងអំបែងអណ្តែត។

ម៉្យាងទៀតដោយសារទេពកោសល្យនិពន្ធយ៉ាងពូកែ ខាងកំណាព្យ កម្រងកែវ ចម្រៀង ល្ខោន​និយាយ​​ផ្នែកអប់រំ និងទេពកោសល្យ ប្រើសំនួនវោហារតាមរយៈសំដីដ៏ទន់ភ្លន់ មានទឹក​ដម​ផ្អែម​​​ពិរោះ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ បានត្រូវសហគមន៍ខ្មែរនៅរដ្ឋមីនីសូតា ធ្វើសំណូមពរ ជ្រើស​រើស​អ្នកស្រី ឲ្យចូលខ្លួនជាបុគ្គលិកស្ម័គ្រចិត្តបម្រើវិទ្យុជាតិរដ្ឋមីនីសូតា ផ្នែកវប្បធម៌ និង​ការ​សិក្សា​អប់រំផ្សាយបន្តផ្ទាល់ តាមរលកអាកាស រៀងរាល់សប្តាហ៍ ជាភាសាខ្មែរ ចំនួន១១ឆ្នាំ មុន​នឹង​អ្នកស្រីចូលនិវត្តន៍ដើម្បីទៅបម្រើសហគមន៍ អក្សរសិល្ប៍ខ្មែរនៅកម្ពុជា តាម​រយៈ​អង្គការ​ក្រៅ​រ​ដ្ឋាភិបាលមជ្ឈមណ្ឌលគរុកោសល្យសមូហកម្មអក្សរសិល្ប៍នូហាច នៅឆ្នាំ​២០០៥។

ចំណែកឯស្នាដៃផ្នែកកំណាព្យអប់រំរបស់អ្នកស្រីដទៃទៀត ជាច្រើនរាប់មិនអស់ ក៏បានទទួល​ការ​គាំទ្រយ៉ាងខ្លាំង ពីសំណាក់មហាជនអនុជនខ្មែរជាទូទៅ ទាំងនៅក្នុងប្រទេស និងក្រៅ​ប្រទេស ដោយមានការចេញផ្សាយជាប្រចាំ ដូចជានៅក្នុងទស្សនាវដ្តីទស្សនខ្មែរ ដែលមាន​ដំកល់នៅបណ្ណាល័យសភាសហរដ្ឋទស្សនាវដ្តីខ្មែរ កាសែតខ្មែរ ក្នុងនិងក្រៅប្រទេស។

ក្នុងកិច្ចការមនុស្សធម៌ អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍ បានទទួលចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាកូនខ្មែរ​ចំនួន​ច្រើន​នាក់ទៀត ដែលកំព្រាឪពុកម្តាយ ដោយសារសង្គ្រាមខ្មែរក្រហម និងសង្គ្រាមវៀតណាម រហូតដល់ពួកគេបានទទួលចំណេះវិជ្ជា និងអាចទ្រទ្រង់ជីវិតរបស់ខ្លួនឯងយ៉ាងរឹងប៉ឹងមាំមួន។

Add new comment

8 + 0 =